این گل سرخ من است.

             دامنی پر کن از این گل که دهی هدیه به خلق
                                    
                                                       که بری خانه دشمن
                                                      
                                                        که فشانی بر دوست


                                                             راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست.


این شعر زیبای فریدون مشیری منو به یاد اشم وهو (یکی از سروده‌های زیبای اوستا) می‌اندازه:


خوشبختی از آن کسی است که خواهان خوشبختی دیگران باشد.

و مگر جز این است؟