وقتی که دیپلم می گرفتیم و از دبیرستان می اومدیم بیرون به همکلاسی هامون قول دادیم که هیچوقت همدیگه رو فراموش نکنیم.

رفتیم دانشگاه و بعد از ۴ - ۵ سال دوستای دبیرستانمون رو فراموش کردیم. ولی گفتیم نه دیگه هم اتاقی های دانشگاه فراموش نمی شن، آخه هر چی باشه ۴-۵ سال باهاشون زندگی کردیم.

اومدیم درگیر مشغله های کار شدیم. هی کار و کار و کار. پول و پول و پول. کم کم تلفن زدن به دوستامون شد ماهی یه بار. بعد شد سالی یک بار، عیدها ... و امسال دیگه به خیلیاشون زنگ هم نزدیم.  

دیده بودم که پدرم خبر فوت هم اتاقی سی سال پیششو راحت پذیرفت. اون موقع من دانشجو بودم و فکر کردم چه بابای بی احساسی دارم. ولی الان می بینم ما هم داریم از هم دور می شیم و بی احساس

یکی می گفت خاصیت آدم اینه که عادت می کنه و فراموش می کنه! چه خاصیتهای بدی!

امروز شنیدم یکی از هم اتاقی های سابقم مریضی سختی داره. خیلی ناراحت شدم. گریه هم کردم. اما می بینم نمی شه کاری کرد. دیگه خیلی وقته ازش دورم و حتی بهش تلفن هم نزدم. هیچ کاری هم ازم ساخته نیست. فقط واسش دعا کردم. شما هم واسش دعا کنین.

به هر حال امیدوارم که گروه های دوستای همه هر جا هستن همیشه شاد و سلامت باشن و همه خبرای خوب از دوستاشون بشنون.